تبلیغات
شیعه چه می گوید ؟ - چرا علی با همه شجاعتی که داشت از زهرا دفاع نکرد ؟

 

 

 

 

 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

قهرمانی علی(ع) و مظلومیت زهرا(س)

 

سئوالات اهل سنت  مگر علی (ع) یك مرد شجاع وقهرمان میدان جهاد و جنگ نبود؟ مگر او همان كسی نبود كه می گفت اگر تمام مشركان در برابرم قرار گیرند ، من پشت به جنگ نمی كنم؟ مگر علی(ع) همان كسی نبود كه عمرو بن عبدود كه با چهل مرد جنگی برابری می كرد ، از پای در آورد ؟ مگر علی همان كسی نیست كه قلعه خیبر را كه چندین پهلوان تنها می توانستند آن را باز وبسته كنند ، از جا كند و آن را سپر خود قرار داد ؟ مگر او همان كسی نیست كه مرحب وحارث خیبری كه پهلوانان یهود بودند ، از پای درآورد ؟

در این صورت چگونه ممكن است همسرش دربرابر چشمانش، مورد ضرب  و شتم قرار بگیرد و علی(ع) دست به شمشیر نبرد و ضارب و قاتل همسرش را به قتل نرساند؟ مگر غیرت علی(ع)‌ اجازه می داد كه در برابرچشمانش چنین اهانتی به ناموسش بشود اما او ساكت بماند و ضارب و قاتل همسرش را به سزای اعمالش نرساند؟ پس كجا رفت آن همه شجاعت و قهرمانی علی ؟

 

توضیح : این روز ها كه ایام شهادت یا رحلت صدیقه كبری ، فاطمه زهرا(س) است و شیعیان در سراسر جهان به مناسبت شهادت آن بانو مجالس بزرگداشت ، برگزار می كنند و از فضایل ومناقب دختر پیامبر(ص) و مظلومیت او یاد می كنند ، اهل سنت قضیه شهادت و مضروب واقع شدن حضرت زهرا(س) را خرافه دانسته و برای اثبات خرافه بودن این قضیه ، علاوه بر انكار روایاتی كه در این مورد آمده و برخی از آن را حتی عده ای از مورخان و محدثان اهل  سنت نیز روایت كرده اند ، به استبعاد عقلی روی آورده و از طریق (به تعبیر خود شان برهان عقلی ) می خواهند واقعیت نداشتن مضروب شدن حضرت زهرا (س) و شهادت آن حضرت را ثابت كنند.

صاحب این قلم فعلا در صدد این نیست كه به اثبات یا رد این قضیه بپردازد و روایات مربوط به آن را مورد تحقیق و بررسی قرار دهد. این جانب در این جا تنها می خواهم استدلال عقلی اهل سنت را مبنی بر انكار قضیه شهادت و مضروب واقع شدن فاطمه (س) را مورد بررسی قرار دهد كه آیا این استبعاد عقلی می تواند شهادت و مضروبیت علی(ع) را منتفی كند و عدم  صحت آن را اثبات كند ؟ آنچه در پی می آید جواب سئوالات اهل سنت است.

 

جواب سئوالات  

 

علی قهرمان جهاد با مشركان

در اینكه امام علی(ع)‌ در میدان نبرد و جهاد با مشركان و دشمنان اسلام ، شجاع ترین مرد بود كه هیچگاه به دشمن پشت نكرد ، هیچ شكی وجود ندارد ؛ هنگامی كه دیگران در جنگ احد و حنین ، فرار كردند و حضرت پیامبر(ص) را در میان مشركان تنها گذاشتند ، امام علی(ع)‌ همچنان در میدان نبرد باقی ماند و تنها از حضرت پیامبر(ص) محافظت می كرد . در جنگ احزاب نیز وقتی عمرو بن عبدود  از خندق گذشت و ندای " هل من مبارز " سرداد ، با اینكه حضرت پیامبر(ص) سه بار اعلام كرد چه كسی به جنگ او می رود ، در هر بار هیچكس جز علی(ع) داوطلب نشد . در جنگ خیبر حضرت پیامبر(ص) سه روز لشكر اسلام را هر روز به فرماندهی یكی از اصحاب همچون ابوبكر ، عمر و عمرو بن عاص فرستاد ، اما هركدام با شكست از مقابل دشمن برگشتند. در روز چهارم حضرت پیامبر(ص) فرمودند : " فردا فرماندهی را به دست كسی می  دهم كه بر دشمن یورش می برد اما هرگز فرار نمی كند ، خدا و رسولش او را دوست دارد و او خدا ورسولش را دوست دارند " [1] و حضرت پرچم فرماندهی را به دست علی(ع) داد و آن حضرت قلعه خیبر را فتح كرد.

 

علی در میدان جهاد اكبر نیز قهرمان بود

اما امام علی (ع) یك مرد یك بعدی نبود كه وقتی مرد پیكار و شمشیر بود ، مشرك و مسلمان و خودی و غیر خودی را به یك چشم ببیند و میان آن ها هیچ تفاوتی قایل نباشد. امام علی(ع) مصداق اتم و  اكمل این آیه شریفه بود كه : " مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذینَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَیْنَهُم " ؛ محمد (ص) پیامبر خدا و كسانی كه با او هستند بر كفار سخت گیر و خشمناكند و در میان خود مهربانند .

آری امام علی(ع) میان مسلمان و كافر و خودی و غیر خودی تفاوت قایل بود و با مسلمانان هرچند ظالم باشند ، مانند مشركان رفتار نمی كرد. او مانند برخی دیگر نبود كه از جنگ با مشركان فرار می كردند اما در برابر مسلمانان شجاع و شیر غران بودند.

علی (ع) همانگونه كه قهرمان میدان نبرد با كافران و دشمنان اسلام بود ، در میدان مبارزه با نفس نیز قهرمان بود. او همانگونه كه در جهاد اصغر گوی سبقت را از دیگران ربود ، در میدان جهاد اكبر نیز از همه سبقت گرفت و قهرمان شد. حضرت پیامبر(ص) خطاب به گروهی از مسلمانان كه از یك جهاد با پیروزی برمی گشتند ، فرمود : "‌ َ مَرْحَباً بِقَوْمٍ قَضَوُا الْجِهَادَ الْأَصْغَرَ وَ بَقِیَ الْجِهَادُ الْأَكْبَرُ قِیلَ یَا رَسُولَ اللَّهِ ص وَ مَا الْجِهَادُ الْأَكْبَرُ قَالَ جِهَادُ النَّفْسِ [2]" ؛ درود و آفرین بر گروهی كه جهاد كوچكتر را انجام داده اند اما جهاد بزرگتر بر عهده شان باقی است. پرسیدند : یا رسول الله (ص) ! جهاد اكبر كدام است ؟ حضرت فرمود :‌ جهاد با  نفس.

همچنین حضرت پیامبر(ص) فرمود : " أَشْجَعُ النَّاسِ مَنْ غَلَبَ هَوَاه" ؛ شجاع ترین مردم كسی  است  كه بر هوای نفس غلبه پیدا كند.

 

علی بخاطر مصالح اسلام دست به شمشیر نبرد

از آنجا كه رهبر واقعی امت اسلام ، امام علی(ع) بود ، او همه دغدغه اش اسلام و مصالح اسلام و مسلمین بود. او همانگونه كه برای حفظ اسلام شمشیر می كشید ، بخاطر مصالح اسلام ، شمشیر در غلاف می كرد. علی(ع) همواره آماده فداكاری برای اسلام بود . او یك روز برای اسلام از جان خود می گذشت و روز دیگر از آبرو و ناموس. برای علی(ع) بسیار سخت بود كه عزیز ترین خویشاوندش در برابرش مورد ضرب وشتم قرار گیرد، اما اسلام و دین و آیین محمدی برایش از همه عزیز تر بود . او می دانست كه اگر دست به شمشیر ببرد فتنه ای در میان مسلمانان می افتد كه نابودی اسلام یا حد اقل تضعیف آن را در پی خواهد داشت ، از این جهت ساكت ماند و به شمشیر دست نبرد و آن همه ذلت و حقارت را تحمل كرد تا دینی كه پیامبر(ص) و علی(ع) صد ها مسلمان جان بركف برایش آن همه رنج برده بودند محفوظ بماند و میراث گرانبهای پیامبر(ص) از  خطر نابودی حفظ شود.

امام علی (ع) خود در این زمینه می فرماید :

ِ إِنَّ اللَّهَ لَمَّا قَبَضَ نَبِیَّهُ اسْتَأْثَرَتْ عَلَیْنَا قُرَیْشٌ بِالْأَمْرِ وَ دَفَعَتْنَا عَنْ حَقٍّ نَحْنُ أَحَقُّ بِهِ مِنَ النَّاسِ كَافَّةً فَرَأَیْتُ أَنَّ الصَّبْرَ عَلَى ذَلِكَ أَفْضَلُ مِنْ تَفْرِیقِ كَلِمَةِ الْمُسْلِمِینَ وَ سَفْكِ دِمَائِهِمْ وَ النَّاسُ حَدِیثُو عَهْدٍ بِالْإِسْلَام[3]

هنگامی كه خداوند، پیامبرش را به نزد خود برد، قریش خود را بر ما مقدم داشتند و ما را از حقی كه ما از همه بیشتر سزاوارش بودیم ، بازداشتند ، من دیدم كه صبر و بردباری بر این محنت ها از ایجاد تفرقه در میان مسلمانان و ریختن خون های شان در حالیكه مردم تازه به اسلام  گرایش یافته اند ، بهتر است.

آن حضرت در جای دیگر فرمود : 

فَوَ اللَّهِ مَا كَانَ یُلْقَى فِی رُوعِی وَ لَا یَخْطُرُ عَلَى بَالِی أَنَّ الْعَرَبَ تُزْعِجُ هَذَا الْأَمْرَ مِنْ بَعْدِهِ ص عَنْ أَهْلِ بَیْتِهِ وَ لَا أَنَّهُمْ مُنَحُّوهُ عَنِّی مِنْ بَعْدِهِ فَمَا رَاعَنِی إِلَّا انْثِیَالُ النَّاسِ عَلَى فُلَانٍ یُبَایِعُونَهُ فَأَمْسَكْتُ بِیَدِی حَتَّى رَأَیْتُ رَاجِعَةَ النَّاسِ قَدْ رَجَعَتْ عَنِ الْإِسْلَامِ یَدْعُونَ إِلَى مَحْقِ دِینِ مُحَمَّدٍ ص فَخَشِیتُ إِنْ لَمْ أَنْصُرِ الْإِسْلَامَ وَ أَهْلَهُ أَنْ أَرَى فِیهِ ثَلْماً أَوْ هَدْماً تَكُونُ الْمُصِیبَةُ بِهِ عَلَیَّ أَعْظَمَ مِنْ فَوْتِ وِلَایَتِكُمُ الَّتِی إِنَّمَا هِیَ مَتَاعُ أَیَّامٍ قَلَائِل[4]

به خدا سوگند هیچگاه فكر نمی  كردم و به خاطرم  نمی گذشت كه عرب امر خلافت را بعد از پیامبر(ص) از خاندان او بگیرند و آن را از من دور سازند تا اینكه دیدم مردم به فلانی برای بیعت هجوم كرده اند ، من دست از بیعت نگهداشتم تا آنكه برگشت گروهی از مردم را از اسلام دیدم و مشاهده كردم آنان برای نابودی دین محمد (ص) دعوت می كنند . ترسیدم اگر اسلام و مسلمانان را در این شرایط یاری نكنم ، ضایعه ای در اسلام یا نابودی بر آن وارد آید كه مصیبت آن برای من بزرگتر از فوت حكومت بر  شما است كه تنها متاع چند روز دنیا است.

از مجموع مطالب فوق بدست می آید كه اگر علی(ع) در مقابل هتاكان به ناموس و قبضه كنندگان خلافت دست به شمشیر نبرده بخاطر عدم شجاعت و ترس و جبن نبوده بلكه بخاطر مصالح اسلام و مسلمین بوده و این خود قهرمانی بزرگتر است كه كسی توانایی داشته باشد اما بخاطر اسلام از آن قدرت برای مصالح شخصی خود استفاده نكند. اینگونه بود كه علی قهرمان درمیدان جهاد اصغر در میدان جهاد اكبر نیز قهرمان شد.

 



[1] - صحیح مسلم / مسند احمد حنبل / سنن ترمذی

[2] - كافی ، ج5 ، ص12

[3] - شرح‏نهج‏البلاغة    ج 1   ص  308 

[4] - همان                  ج 17 ص 151



تاریخ : شنبه 9 خرداد 1388 | 10:48 ق.ظ | نویسنده : حقگو | نظرات
.: Weblog Themes By M a h S k i n:.